Hoi iedereen , We zijn nu ondertussen een maand in Congo. Ik ga eerst nog wat nieuws van de voorbije weken vertellen. In Congo wordt er geen moederdag gevierd ( wel dag van de ouders ) maar Lena en Zarah kwamen met een groot pak naar huis van de Belgische school. Het pak werd keurig onder hun bed bewaard want ik moest nog wachten tot zondag. Lekker nieuwsgierig deed ik op zondag het pak open en daar zat een prachtige zelfgemaakte schilderij op doek ( zak van bloem ) in. Ongelooflijk mooi. Beide schilderijtjes kregen onmiddellijk een ereplaats op de kale muren van ons huis. De rode achtergrond is het schilderij van Zarah, de blauwe achtergrond is van Lena . Geniet maar eventjes mee. Groetjes, Nele

Gisteren eigenlijk toevallig te weten gekomen dat Bemba in Belgie gearresteerd is. (Onze spullen zitten nog steeds vast bij de douane dus we hebben nog geen radio. ) Welke gevolgen dit zal hebben in Congo en eventueel op ons is niet te voorspellen. We maken in elk geval een lijstje op met noodzakelijke dingen in geval van een evacuatie. Daar is nog compleet geen sprake van maar het kan snel omdraaien. Ik probeer of ik de speciale luiken dichtkrijg aan de beveiligde kamer. Het maakt me allemaal een beetje zenuwachtig maar beter een beetje voorbereid dan totaal onvoorzien. Het blijft nog rustig.

Zoals verwacht brengt de arrestatie van Bemba acties teweeg. Pieter keerde daarom gisteren vroeg terug van de vlieghaven ( een 30 km van waar we wonen ) en Lena en Zarah gaan in de namiddag niet knutselen. Er wordt ons aangeraden om best ons huis niet te verlaten en zeker onze wijk niet. De luiken worden gesloten 's avonds maar het blijft gans de nacht rustig. Vandaag gaan de kinderen terug naar school. Tegen de middag krijgen we terug van verschillende kanalen info dat we best binnen blijven. Er zijn manifestaties niet zo ver van waar wij wonen. Pieter gaat de kinderen iets vroeger dan normaal ( school is hier om 12 u 30 gedaan ) halen. Pieter had het verbod gekregen om naar de vlieghaven te gaan. Het blijft echter kalm in onze buurt. In de namiddag wil ik droogkast gebruiken. Ja je gebruikt hier ondanks de hitte best een droogkast omdat er een vlieg is die haar eitjes in nat textiel legt en dan krijg je weer zo een enge ziekte ( de naam ontglipt me ). Toestel niet aan de praat te krijgen. Ik bekijk even de stekker en zie dat die voor een deel uitgebrand is. Ik wil die uit het stopcontact trekken maar loop op dat moment blootsvoets en fungeer dus eventjes voor aarding ( dat hebben ze hier nog niet uitgevonden !!!). Ook dat is Congo. Onze goederen zitten nog steeds vast bij de douane en als we niet betalen zullen die daar ook blijven staan. Momenteel weigeren we nog van te betalen. Tijd zal raad brengen en propere kleren, TV, ............... Nele

Toen we in Kinshasa aankwamen moest onze woning volledig geschilderd worden, zowel de binnenkant en de buitenzijde. Kleuren kiezen voor een huis dat je voor de eerste keer ziet, na een lange vlucht is niet onmiddellijk het eerste waar je aandenkt. De binnenkant hebben we vrij sober gehouden alleen de kamer van Lena en Zarah wordt in het roos geschilderd. Voor de buitenkant kiezen we wit met enkele omlijstingen in hemelsblauw. Als we de gekozen kleur als staal op de muur zien is dit echt niet wat we willen. Met wat mengwerk komen we finaal tot een felblauw. Heel gemakkelijk om aan bezoekers uit te leggen waar ze moeten zijn : het huis met de blauwe poort. Het went maar de volgende keer kies ik toch een andere kleur. Beslis zelf maar. VOOR en NA. Nele

Vorige week was er sprake om naar Zuid-Afrika te gaan om een aantal techniekers te interviewen. Echter, met de lijnvlucht wil dat zeggen dat ik de zondag moest vertrekken om donderdag terug te komen. 4 dagen dus om een paar interviews af te leggen. Dan maar beter niet. Maandagmiddag echter kwam het bericht binnen dat een prive-jet (Hawker Siddeley HS125) naar Lanseria vloog : of ik mee wou ? Deze vraag is even overbodig als "Is Napoleon al dood ?" NATUURLIJK dat ik meewil. Zo gezegd, zo gedaan. Dinsdagmorgend sta ik om 7 uur op de luchthaven (de vlucht vertrekt om 8, maar ik wil zeker zijn dat ik op tijd ben). Om 8h00 begint er rond het vliegtuig wat drukte te ontstaan. We moeten eigenlijk al in de lucht zijn, maar het vliegtuig is nog niet volgetankt. Om 9h00 staan we dan eindelijk klaar om te vertrekken. De motoren worden gestart . . . of niet ? De as van de startmotor begeeft het en we staan aan de grond. De boordtechnieker komt tussen en om 13h00 kunnen we dan eindelijk taxiën. Rechstaand tussen de piloot en co-piloot maak ik alle starts en landingen mee. Het vliegtuig kan in principe van Kinshasa naar Lanseria vliegen zonder tussenstop, maar dan komen we met bijna lege tanks toe. Het vluchtplan voorziet een stop in Maun Airport in Botswana. Maun ligt net aan de Okavango delta. De Okavango vertakt zich in een breed uitlopende delta die uiteindelijk zo fijn vertakt dat alle water in de broeierige Kahalari-woestijn gewoon verdampt. Niet alle rivieren stromen dus in zee ! We blijven een uurtje in Maun, voldoende om te weten dat ze mij hier zeker nog terugzien ! Dit is het Afrika van de BBC reportages : kuddes dieren die komen drinken aan de poelen, krokodillen, leeuwen en andere jagers die op de loer liggen. De foto's op de luchthaven zijn fantastisch, de toeristen die terugkomen van de parken zijn nog onder de indruk van wat ze gezien hebben. Tenslotte komen we rond 18h00 aan in Lanseria, op nog meer dan een uur van Johannesburg. De interviews hadden plaats van 17h00 tot 19h00 . . . Het ziet er dus naar uit dat ik, vanwege de panne op het vliegtuig, voor niets naar hier gekomen ben. Op de weg van Lanseria naar Johannesburg zien we de gevolgen van de recente moordpartijen in Zuid-Afrika. Bendes gewapend met machetes, messen en bijlen hebben de hutjes van de zimbabweanen platgebrand. De brandjes links en rechts van de baan getuigen van dit drama. Onze chauffeur houdt de voet goed op het gas om te vermijden dat we gestopt worden onderweg. Aan 140-150 km/h rijden we naar Johannesburg. In Johannesburg is het weer even wennen aan autosnelwegen, propere straten en supermarkten met betaalbare produkten. De terugweg verloopt over Livingstone, naast de Victoria-falls. Het toestel kampt echter weer met technische problemen en het duurt tot 16h00 voor we kunnen opstijgen (we zijn op Lanseria sinds 6h00 die morgend). Net voor zonsondergang zien we de Zambezie naar de Victoria-falls kronkelen en zich de diepte instorten. Een wondermooi schouwspel. Op het vliegveld trakteert het vliegtuig ons nog op een aantal steekvlammen van 2 meter lang uit de hulpmotor die ons op grond voorziet van stroom. We hebben deze niet echt nodig dus laten we hem uit. Twee uur later staan we terug in Kinshasa. De rommel en de chaos verbazen terug de eerste tien minuten. Na een kwartier kijk je er terug over en is het weer business as usual. Het leven is mooi in Afrika, vooral als je het vanop 10.000 voet hoogte kunt bekijken. Pieter P.S. : De foto is van het juiste vliegtuigtype,op de luchthaven van N'Djili (Kinshasa), maar het is niet dezelfde registratie (met dank aan Airliners.net).

Velen vragen ons hoe de kinderen het stellen. Ongelooflijk goed. Zij genieten van het lekkere weer, de grote tuin, de zwempartijen, de jeep waar ze zonder autostoel inzitten... De eerste dagen hebben ze wel eens geweend dat ze hun vriendjes misten maar dat ging snel voorbij dankzij het fotoboek van juf Britt ( Nogmaals dank ). Op school stellen ze het prima. Lena heeft enkele vriendinnetjes en Zarah heeft er een nieuw vriendje bij " De Niels". Onafscheidelijk van de eerste dag. Zij hebben in elk geval geen aanpassingsproblemen. Vincent en Delfien hebben het de eerste weken moeilijk gehad met de hitte. Ze vragen in het midden van de nacht terug een fles. Ondertussen is het droge seizoen aangebroken en dan is het minder warm. Ze slapen nu terug door. Voor de rest stellen zij het schitterend met de nounou Colette. Enkele fotootjes ter illustratie Nele

Op 14 april werd alles in Belgie ingepakt ( er was al een kleine verhuis geweest ) met de belofte dat het binnen de 10 dagen in Kinshasa ging geleverd worden. Onze goederen worden op een Brussels Airlines vlucht gezet dus de verhuisfirma had ons 10 dagen levertijd beloofd. Omdat de eerste verhuis ook langer geduurd had dan verwacht zijn we na een maand in actie geschoten om een beetje druk te zetten. Wat bleek : de verhuisfirma ( de Franse firma AGS gespecialiseerd in Afrika !!! ) was een klein detail vergeten. Je kan in DRC maar 1 verhuis binnenbrengen zonder importtaksen te betalen. Er moest dus heel veel geld betaald worden. Natuurlijk waren we niet bereid om dit te betalen. Bij de offerte was duidelijk afgesproken dat de verhuis in 2 delen ging gebeuren. Na veel gediscussieer tussen de verhuisfirma in Belgie, Kinshasa en ons zitten de gesprekken muurvast. We wachten even en dan beslissen we toch maar om te betalen ( het bedrag was ondertussen al sterk naar beneden gehaald ). Een dag later wordt alles geleverd. De meeste zaken zijn onbeschadigd dankzij de Belgische professionele inpakkers. Maar dan komt het Congolese uitpakteam en montageteam !!!!! Ze arriveren tegen 12 u 30. Net het uur dat ik met de kinderen van school kom. We vragen vriendelijk om even te wachten tot we gegeten hebben. We hebben trouwens net die dag bezoek en de kok gevraagd om rupsen klaar te maken ( een echte aanrader vol proteinen ). De mannen ( een 20-tal ) wachten even maar stormen dan ons huis binnen. Ze willen zo snel mogelijk terug naar huis dat is duidelijk. Om met de verzekering in orde te zijn moeten zij alles uitpakken en monteren. Raar maar ik moet hen dit vertellen. Na elke doos die ze opendoen vragen ze me " Encore quelque chose à faire ". Natuurlijk er is nog de badkamer en ......Maar dan komt nog het leukste deel waar Pieter zich met bezighoudt : de instructies voor het montageteam. Sorry, dat kunnen we niet doen want we hebben geen materiaal vertellen ze ons. OK, we lenen jullie wel wat gereedschap. Ik ga na een 2-tal uur kijken en 1 kast is min of meer gemonteerd, de PC tafel half ( en ze discusieren nog met mij dat het in orde is ) en het stapelbed van Lena en Zarah ligt er als een puinhoop bij. Met 5 man staan ze er rond en het enigste dat we horen is af en toe gekraak van iets dat afbreekt. Pieter is razend en stuurt ze allemaal het huis uit. In een uurtje is het bed door Pieter alleen gemonteerd. Dit is Congo. Nu gaan we nog enkele dagen uitpakken en deze ervaring snel vergeten. Lena en Zarah zijn dolgelukkig dat ze hun speelgoed terughebben ( en vooral hun telefoons ). Ja, alles gebeurt hier via GSM en kinderen imiteren hun ouders graag. Delfien en Vincent kunnen nu terug af en toe veilig in hun park gezet worden ( met heel veel protest ) . Groeten, Nele

Zoals vele andere dingen, is ook elektriciteit in Congo "NIET NORMAAL". Het begint met de opwekking van de elektriciteit. Congo heeft één van de grootste waterkrachtcentrales ter wereld : INGA (de Congostroom is de tweede grootste stroom ter wereld na de Amazone) Aan Inga heeft de Congo een debiet van 42000 m³/s en een verval van 100 meter over 12 km. Deze centrale draait maar op een fraktie van haar vermogen. De turbines worden slecht onderhouden en het distributienetwerk werkt slecht. Het is geen toeval dat het Lingala (de lokale taal) geen woord heeft voor het begrip "onderhoud". "Reparatie" en "vervanging" hebben een vertaling, maar het woord "onderhoud" niet. De plaatstelijke elektriciteitsmaatschappij heet "SNEL" : Société Nationale d'ELectricité. De naam slaat op alles, behalve op de snelheid waarmee ze stroompannes repareren. In kinshasa valt de stroom geregeld uit. Soms een paar minuten, soms een paar uur. Gevolg : in de betere huizen staat er een noodgenerator om de stroompannes op te vangen. Maar dat is nog maar het begin. Als er stroom is, dan bevindt de spanning zich ergens tussen de 160 en de 300 Volt. Gevolg : gevoelige toestellen moeten via een spanningsstabilisator aangekoppeld worden op het net. Koppel je het toestel toch gewoon op het net, dan krijg je al gauw rook uit je TV of computer. De populaire achterbuurten (de "cité's") zijn levensgevaarlijk bij regenweer. De stroomdraden liggen er ondergronds, behalve daar waar ze gerepareerd werden (en dat is dus om de 10 meter). Daar werden de draden opgegraven, gerepareerd met ijzerdraad en plakband, maar niet terug ingegraven. Bij regenweer kom je dus niet zelden op plaatsen waar de plassen onder spanning staan. Als je niet oplet trap je op een gerepareerde draad en krijg je 220 V (of meer) door je benen gejaagd. Laatst ging ik op een regenachtige avond in de cité nog een boodschap doen. Terwijl ik stond te wachten zag ik dat er 3 stroomkabels op de grond lagen. Op een meter of 5 van mij waren de kabels gerepareerd. De grond tussen die reparaties was aan het dampen, vanwege de stroom die, via de natte grond, van de ene kabel naar de andere liep. Tenslotte nog dit : als je beseft dat de bestaande centrales (INGA 1 en 2) maar op een fraktie (20 %) van hun totale vermogen (1770 MW) draaien, dat er sinds 25 jaar werken gestart zijn om een centrale te bouwen (INGA 3) die dubbel zo veel geinstallerd vermogen (3500 MW) heeft als de 2 bestaande centrales samen (en die in principe gans zwart Afrika van stroom zou kunnen voorzien ! ! !) , dat zonne-energie hier totaal niet gebruikt wordt, dan kom je tot de conclusie dat er nog veel CO2 uitstoot kan verminderd worden als we deze kant uitkijken ! Pieter

Gisteren hebben Pieter en ik eens een stapje in de wereld gezet in Kinshasa. In het restaurant komt er een groepje mensen binnen , blank en zwart. Ik zie precies een gekend gezicht maar meestal zie ik weinig verschil bij de zwarten dus ik kijk niet langer. Toch was het Vincent Kompany, op bezoek in Congo. Hij is peter voor een project van SOS kinderdorpen in Kinshasa. Er komen hier dus nog bekende Belgen buiten onze vermaarde politiekers. Nele

Vandaag zijn Lena en Zarah hun laatste dagje naar school geweest. Wij komen naar Belgie tussen 13 juli en 12 aug vermoedelijk ( stand-bye tickets ). Pieter blijft maar enkele dagen ( tot 21 juli ). We hopen jullie allemaal te zien. Ik zal bereikbaar zijn op mijn oud nummer : 04 97 66 27 75.